Zingeving

Zingeving is een belangrijke factor binnen ondernemingen. Wanneer een onderneming binnen de eigen context geen kader voor zingevingsvraagstukken kan aanbieden dan ontbreekt een wezenlijk
element.

Naast allerlei nevenactiviteiten in ons bestaan is er een kernactiviteit die voorwaarde is bij al die andere activiteiten: leven. Primair is alles daar op gericht. Leven, er zijn, bestaan! Heel basaal komt dat neer op niet meer dan in- en uitademen, een bezigheid even vanzelfsprekend als eb en vloed. Het is er gewoon, je staat er niet bij stil. Hoewel.....soms wordt je gedwongen er wel bij stil te staan, bij dat 'leven'. Als de vanzelfsprekendheid onder druk komt te staan. Als er geen sprake (meer) is van vanzelfsprekendheid. In plaats van vanzelfsprekendheid is er dan sprake van 'drang', levensdrang. Hoe groter de druk, hoe groter de drang. En soms worden de druk en de drang zo groot, dat er aan de kwaliteit van het leven nauwelijks nog eisen worden gesteld. We willen dan nog maar een ding: overleven.

Deze drang kan ongelofelijk sterk zijn. Mensen zijn in staat in hun doodsstrijd het einde uit te stellen vanuit die drang tot overleven. Maar ook anders. Iedere keer weer als ik in Auschwitz kom - ik heb 12 keer een reis daarheen geleid en de deelnemers rondgeleid - en tracht het onvoorstelbare tot mij door te laten dringen, verbaast mij weer de drang om te overleven die in de mensen huisde en de kracht(en) in die mensen die het hen nog mogelijk maakte(n) ook. Als je bent 'nedergedaald-ter-helle', wat maakt dan dat je niet aan de omheining gaat hangen om te worden geëlektrocuteerd?

Maar het kan ook anders gaan. Het leven kan ook aan de andere kant onder druk komen te staan. Het is gelukkig niet alleen maar narigheid wat de klok slaat. Het leven kan ook op een heel positieve manier onder druk komen te staan, namelijk onder een druk die je zelf heel bewust oproept. Je leeft, maar je wilt meer dan alleen maar dat. Je hebt ambities, je wilt presteren, je hebt idealen.....Het leven /het bestaan moet ook een bepaalde kwaliteit hebben. Alleen maar 'leven'is niet genoeg.
En als er iets is waar wij dag in dag uit mee bezig zijn is dat met de kwaliteit van ons bestaan.

Maar bestaan of leven doe je niet alleen. De mens is een sociaal wezen en erop gericht om samen met anderen te leven. Met een partner of levensgezel, met vrienden en kennissen of als lid van een vereniging. Immers, als het leven op-zich al leuk is, dan is met plezier leven leuker en gedeelde vreugde is dubbele vreugde. Toch?

Een niet onaanzienlijk deel van dat leven besteden we aan werken. Gewoon, uit pure noodzaak. Je leeft niet om te werken, maar je werkt wel om te leven. In die zin mag werken dan van ondergeschikt belang lijken, maar werken doe je wel zo lang, dat je het maar liever niet met tegenzin doet. Daarom ben je ook selectief in wat je doet, waar je dat doet en last-but-not-least met wie je dat doet! Naast het inkomen zijn dus ook nog veel andere zaken belangrijk (Zie daarvoor b.v. Naomi Ellemers: Betrokkenheid bij het werk: Een kwestie van verstand of gevoel? Rede uitgesproken bij de aanvaarding van het ambt van hoogleraar psychologie aan de Universiteit Leiden, op 8 september 2000 ).

We merkten het al eerder op: de mens is een sociaal wezen. Dat woord 'sociaal' hebben we overgenomen uit het Latijn, waar het woord 'socius' betekent: tot metgezel maken. Van daaruit is dan de stap naar het met-elkaar-een-klus-klaren gauw gezet, ofwel: teamwork. Leven doe je niet alleen en werken ook niet. Je werkt aan een product en je doet dat samen met anderen. Dus niet alleen in je privé bestaan, maar ook binnen je werk is er sprake van relaties. En aan een relatie moet je werken.

Wie dat begrip 'relatie' niets zegt, heeft in een team niets te zoeken. Dat is de solist. Niets mis mee overigens, solisten mogen er zijn. Maar niet binnen een team. Daar is voor hen geen plaats. Erken je echter dat een deelaspect van het werk het relatieaspect is, dan aanvaard je daarmee automatisch een bepaalde verantwoordelijkheid. En vanuit die verantwoordelijkheid is de volgende vraag meer dan legitiem: hoe kunnen we zo met elkaar omgaan, dat de kwaliteit van het leven waar het ons werk betreft, voor iedereen optimaal is?

Het is een vraag die actueel is en actueel blijft. Alles om ons heen is opgenomen in een voortdurend proces van verandering. Niets blijft hetzelfde. Daar komt nog bij dat wij in ons dagelijks leven, in onze kontakten, bij gesprekken wel net doen alsof er een werkelijkheid is die wij allemaal op gelijke wijze waarnemen, maar de feitelijke gang van zaken is anders. Ieder mens heeft zijn eigen 'bril' ( E.e.a. staat centraal in de activiteiten van 'Denkkr8': advies, coaching/counseling, individuele intervisie, groeps intervisie, teamontwikkeling en email coaching).

De gestelde vraag is voluit een vraag binnen het kader 'zingeving'. Zingeving speelt immers niet alleen een rol in ons privé-leven! Je bent niet alleen maar Jan, Piet of Marietje, maar je bent ook wat je doet. Uit je beroepsrol lezen mensen mee af wat voor iemand je bent. Je werk is dus een belangrijke zingever. Het geeft structuur aan een mensenleven, maar ook een identiteit. Een team van tien mensen bestaat dus uit tien identiteiten, die met elkaar een brood moeten bakken. Voorwaar geen sinecure voor leidinggevenden.

"Zingeving is een belangrijke factor binnen ondernemingen. Wanneer een onderneming binnen de eigen context geen kader voor zingevingsvraagstukken kan aanbieden dan ontbreekt een wezenlijk element. Medewerkers gaan op zoek naar identificatiemogelijkheden met de organisatie waarbinnen ze functioneren. Identificatie is alleen maar mogelijk wanneer er sprake is van zingeving." (Teun van Aken & Theo Camps: Organiseren Van Denkwerk; Van Gorcum, Assen, 1997)

Denkkr8 wil aktief zijn/een bijdrage leveren aan het herstel van de kaders waarmee mensen/organisaties hun bestaan zin geven.